Dowód z procesu w postępowaniu dyscyplinarnym

Michał Badowski16 czerwca 2018Komentarze (0)

  Zastępca ordynatora w szpitalu Jacek W. stanął przed sądem dyscyplinarnym pod zarzutem zaniedbania obowiązku nadzoru nad lekarzem przyjmującym poród. Zdarzenie miało miejsce z 30 na 31 maja 2012 roku, wówczas jedna z pacjentek rodziła bliźniaki, jednak z powodu zbyt późnej interwencji medycznej obydwa płody obumarły. Pełniący w tym czasie dyżur Jacek W. nie pospieszył z pomocą położnikowi.

  Sąd dyscyplinarny I instancji uznał, że Jacek W zaniedbał kontroli i doprowadził do skutków śmiertelnych, jak również naraził życie pacjentki. W szczególności nie dopełnił obowiązków wynikających z art. 4 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty. Przepis ten nakazuje, by lekarz wykonywał zawód, zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością. Lekarz został ukarany zakazem pełnienia funkcji kierowniczych na okres roku.

  Od powyższego orzeczenia obrońca obwinionego ordynatora odwołał się do Naczelnego Sądu Dyscyplinarnego, zarzucając, że sąd I instancji nie dochował procedury wnikliwego sprawdzenia faktów. Wywodził, że bezpośrednia odpowiedzialność spada na lekarza przyjmującego poród, nie zaś na dyżurującego.

  Naczelny Sąd Dyscyplinarny zmienił orzeczenie i z opisu czynu wyeliminował bezpośrednią odpowiedzialność za skutek w postaci obumarcia płodów. Jednak potwierdził, że Jacek W. ponosi winę, z powodu braku nadzoru nad mniej doświadczonym lekarzem.

  Kasację na korzyść lekarza złożył jego obrońca, który zarzucił Sądowi II instancji m.in. brak rzetelnego odniesienia się do zarzutów apelacji, przesłuchanie świadka mimo jego sprzeciwu, nieuwzględnienie opinii biegłych z Zakładu Medycyny Sądowej we Wrocławiu i oparcie się na orzeczeniu sądu karnego.

  Oddalając kasację jako niezasadną, postanowieniem z dnia 6 czerwca 2018 roku, Sąd Najwyższy podkreślił, że lekarz  nie poświecił czasu pacjentce leżącej na jego oddziale i nie dochował należytej staranności.

  Zdaniem Sądu Najwyższego nie potwierdził się zarzut, że Naczelny Sąd Lekarski oparł swoje orzeczenie tylko na wyroku karnym, jako że sąd dyscyplinarny poczynił własne ustalenia co do winy lekarza. Wskazał, że sąd lekarski mógł posłużyć się opinią biegłego z postępowania karnego.

 

{ 0 komentarze… dodaj teraz swój }

Dodaj komentarz

Wyrażając swoją opinię w powyższym formularzu wyrażasz zgodę na przetwarzanie przez Kancelaria Radcy Prawnego Leszek Bloch Twoich danych osobowych w celach ekspozycji treści komentarza zgodnie z zasadami ochrony danych osobowych wyrażonymi w Polityce Prywatności

Administratorem danych osobowych jest Kancelaria Radcy Prawnego Leszek Bloch z siedzibą w Lublinie.

Kontakt z Administratorem jest możliwy pod adresem obronalekarzawprocesie@blochkancelaria.pl.

Pozostałe informacje dotyczące ochrony Twoich danych osobowych w tym w szczególności prawo dostępu, aktualizacji tych danych, ograniczenia przetwarzania, przenoszenia danych oraz wniesienia sprzeciwu na dalsze ich przetwarzanie znajdują się w tutejszej Polityce Prywatności. W sprawach spornych przysługuje Tobie prawo wniesienia skargi do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych.

Poprzedni wpis:

Następny wpis: